Onze reis door Zuid Amerika • Week 18

Jaa, tijd voor Machu Picchu! We hebben er zin in! En we zijn er ook nog een bekende tegengekomen, super toevallig (en gezellig!). Maar naast Machu Picchu hebben we deze week nog meer leuks gedaan. Zo hebben we de Nazca Lines bekeken, zijn we naar een oasedorpje gegaan, en hebben we heerlijk gezwommen in de zee. Of toch niet…?

Maandag 15 februari

Het is 5:00 uur en de wekker gaat. Tijd om op te staan, want we gaan naar Machu Picchu! Er waren twee opties: de bus naar Machu Picchu nemen, wat een ritje van een paar minuten is, of erheen lopen, wat ongeveer 1,5 uur duurt. Wij gingen voor optie twee. Ten eerste omdat we het totaal niet erg vinden om te lopen en ten tweede omdat je $12,- betaalt voor een enkeltje met de bus. Pff, belachelijke prijzen. Om 5:30 uur waren we klaar voor vertrek. Let’s go!

Toen we net waren vertrokken was het heel bewolkt, maar langzaam aan klaarde het op. Heel mooi om te zien!

Na 1,5 uur waren we bij de ingang van Machu Picchu en liepen meteen door naar Machu Picchu mountain, want wij hadden gekozen voor de eerste groep (je kan kiezen of je tussen 7:00 en 8:00 uur de berg op wil, of tussen 9:00 en 10:00 uur). Wat wij echter niet wisten, is dat je ook nog eens 1,5 uur Machu Picchu mountain op moet lopen. Pff. En zowel het eerste stuk als het tweede stuk bestond grotendeels uit trappen. Een tip? Neem op de heenweg de bus naar de ingang en ga op de terugweg lopen. Want echt, vroeg in de ochtend in totaal ruim drie uur via tredes een berg oplopen is niet echt relaxed.

Eenmaal bovenaan de berg was het helaas nog steeds bewolkt, en zat er dus niets anders op dan wachten totdat het op zou klaren. Helemaal opklaren is niet gebeurd, maar we hebben gelukkig wel een glimp van de ruïnes kunnen opvangen. En tijdens het wachten zijn we nog een bekende tegengekomen! De Nederlandse Aletta die we in Argentinië hebben ontmoet. Super leuk! Dit keer was ook haar vriend Bart er, die haar het laatste deel van haar reis kwam vergezellen.

Zoek Linda… 😉

Na een uurtje was het weer tijd om naar beneden te lopen, om de ruïnes van dichtbij te bekijken.

Misschien ben ik te verwend door wat we allemaal al hebben gezien, maar we vonden het vooral mooi om de ruïnes vanaf de berg te bekijken. Vanaf dichtbij vond ik het minder indrukwekkend. Na een klein rondje te hebben gelopen, zijn we dan ook weer terug naar Aguas Calientes gegaan. We waren uiteraard kapot van het vele geloop, dus gingen als eerst naar het treinstation om te vragen hoe laat de trein naar Hidroelectrica zou gaan. De laatste van die dag was een half uur geleden al vertrokken. Pff, dus de laatste gaat al rond 13:00 uur. Een beetje jammer. We waren alle vier echter te moe om vandaag nog twee uur naar Hidroelectrica* te lopen , dus besloten om nog een nachtje in Aguas Calientes te blijven, vanavond gezellig met z’n vieren te eten en morgen terug te gaan lopen. Het was echt super gezellig!

* Voor jullie info: Aguas Calientes is het dorpje waar vandaan je Machu Picchu kan bezoeken. Hier vind je niets anders dan hotels en restaurants. Zelfs geen auto’s. Je hebt twee opties om in Aguas Calientes te komen: een dure trein vanaf Hidroelectrica (of vanaf bijvoorbeeld Cusco, maar dat is onbetaalbaar) of, zoals vele andere reizigers doen, vanaf Hidroelectrica langs het spoor lopen. Wij gingen voor optie twee, maar omdat we vandaag zo moe waren, hadden we wel wat geld (+- $25,-) over voor een kort treinritje naar Hidroelectrica. Maar helaas, we waren te laat. 

Dinsdag 16 februari

We hebben gisteren zo ontzettend geluk gehad met het weer! Het heeft vandaag namelijk de hele ochtend geregend! We hebben dan ook in een koffietentje zitten wachten totdat het zo goed als droog was. Gelukkig hadden we wel poncho’s bij ons 🙂 De twee uur lopen terug naar Hidroelectrica waren zo voorbij. Dat heb je hè, als je gezellig aan het praten bent.

Gisteren zijn we gewoon helemaal naar de middelste top gelopen. Bizar toch?

We hebben Aletta en Bart nog een stukje een lift gegeven, totdat zij de andere kant op ging, richting Cusco. Wij besloten om naar het dorpje Quillabamba te gaan, een half uurtje rijden verderop. Quillabamba is een heel leuk, rustig dorpje, met uiteraard weer een Plaza de Armas. Best chill hoor, om daar ’s avonds te zitten en een beetje om je heen te kijken…

Woensdag 17 februari

We waren van plan om verder naar het noorden te rijden, om op een gegeven moment richting Lima te gaan. Toen we de eigenaar van het hostel over ons plan vertrelden, raadde hij ons echter af om de weg naar het noorden te nemen. Omdat 1. Grote delen op 4.000-5.000 meter hoogte liggen, 2. Lang niet alles geasfalteerd is, 3. Het heel hard heeft geregend, dus de wegen in zeer slechte staat kunnen zijn en 4. Omdat de weg door een gebied gaat waar drugstransporten zijn. Oke, laten we verstandig zijn en zijn advies opvolgen. Maar waar gaan we dan heen? Er zat helaas niets anders op dan terug naar Cusco te gaan, en daar vandaan richting het westen te rijden. Naar een slaapplek hoefden we gelukkig niet te zoeken, want gingen terug naar waar we de vorige keer hebben geslapen. Scheelt weer 🙂

Donderdag 18 februari

Een leuk voordeel van terug in Cusco zijn: nu kunnen we het project van Nathalie, een collega-blogster (van Hastalaproxima.com), bezoeken! Nathalie woont samen met haar vriend Bart in Uruguay, en heeft tijdens haar studie een half jaar stage gelopen in een weeshuis in Peru. Eenmaal terug in Nederland besloot ze iets voor kansarme kinderen in Peru te willen blijven doen en zo is het idee en uiteindelijk de stichting El Sueño del Niño (de droom van het kind) ontstaan. Wil je meer weten over het project, bezoek dan vooral even de website. En als je nog even wacht, kan je ook mijn verslag over ons bezoek aan het project lezen!

Nathalie’s project valt onder het grote Chico Latino, waar wij vandaag langs zijn geweest. Ahh, die kindjes! Zo lief! En zo mooi om te zien dat er projecten zoals Chico Latino bestaan. Maar binnenkort dus meer over ons bezoek op www.elsuenodelnino.eu!

Vrijdag 19 februari

We zaten weer even in dubio. Nog best een heel stuk rijden naar Lima, terwijl we eigenlijk niet onwijs positieve verhalen over de hoofdstad hebben gehoord (het zou ‘gewoon’ een grote stad zijn), of richting Nazca rijden, waar je de beroemde Nazca lines kan vinden. Uiteindelijk zijn we voor optie twee gegaan. Je onderschat gewoon heel erg hoe gigantisch de afstanden in Zuid Amerika zijn. Op de kaart ziet de afstand tussen Cusco en Lima er misschien niet heel groot uit, maar echt, ook al heb je het geluk dat alle wegen geasfalteerd is (wat waarschijnlijk niet zo is), je zit niet in Nederland, waar alle wegen kaarsrecht zijn. Je doet vaak gewoon heel lang over kleine afstanden. Maar maakt niet uit, als je op reis bent moet je gewoon keuzes maken. En zo maakten wij de keuze om naar Nazca te rijden. Maar niet in een keer. Tussen Cusco en Nazca ligt echter niet heel veel, dus we zijn alleen in het stadje Abancay gestopt om te slapen. En een pizza te eten 🙂

Zaterdag 20 februari

De rit naar Nazca was zó bijzonder! Hele stukken van de rit waren weer heel hoog, met af en toe een kleine dorpje. Wat je eigenlijk geen dorpje kan noemen. Pff, hoe moet het voor die mensen te zijn, om in een ‘dorpje’ te wonen op >4.000 meter hoogte, waar echt helemaal niets is. Heel bizar. We reden midden door de bergen, met hele erge kringelweggetjes. We reden dan ook een paar keer langs een politiecontrole, waar ons werd verteld dat we echt heel voorzichtig moesten rijden. Op een gegeven moment reden we dwars door de wolken, waar we echt niet verder dan een meter voor ons konden zien. Hier hebben we echt stapvoets moeten rijden.

Volgens de Lonely Planet zou het smoking hot zijn in Nazca. Dat was voor ons nog moeilijk te geloven, toen we op een uur rijden vanaf Nazca nog steeds door de wolken reden en het er best fris was. Maar inderdaad, een uur later daalden we heel snel en voor we het wisten waren we in de woestijnstad Nazca. Wat was het er warm! Na Billy te hebben geparkeerd en onze spullen in het h0stel (Hostel Brabant. Ik weet het, te erg) te hebben gelegd, zijn we wat gaan eten. We gingen voor Chinees. Altijd goed 🙂 Na het eten zijn we nog een drankje gaan doen. Maar voordat we de tent inliepen, zagen we een te geniale auto staan:  een Hudson uit 1930. Hij bleek van de 78-jarige Duitse Heidi te zijn, die een twee jaar durende wereldreis aan het maken is. Met die geniale bak. Respect. Benieuwd naar Heidi? Neem een kijkje op haar blog!

Zondag 21 februari

Vandaag gingen we uiteraard de Nazca Lines bekijken. Je kan ervoor kiezen om er met een vliegtuigje overheen te vliegen, maar na verschillende verhalen te hebben gehoord van mensen dat je er gigantisch misselijk van wordt en niet elk vliegtuigje even veilig is, besloten wij om ze vanaf een uitkijktoren te bekijken. Ook leuk. Bijzonder om te zien, maar ze zien er een beetje te perfect uit, waardoor het een beetje nep lijkt.

Na wat lines bekeken te hebben, zijn we doorgereden naar oasedorpje Huacachina. We hadden van Aletta en Bart (je weet wel, dat Nederlandse stel van Machu Picchu) al begrepen dat het niet onwijs spannend is, en de oase kunstmatig nat wordt gehouden, maar aangezien we toch in de buurt waren, zijn we er even heen gegaan. En het is ook echt maar even geweest. Het is namelijk niets meer dan een extreem toeristisch dorpje, waar niet veel te zien of te beleven valt.

Na de lunch zijn we dan ook weer weggegaan, richting de kust. We vonden een relaxed hostel in Paracas en hadden ontzettend zin om te zwemmen. Dus op naar het strand! Uhh, laat dat zwemmen toch maar zitten, want oh, wat was het er ontzettend vies. Beetje jammer…

Niets missen van onze reis door Zuid Amerika? Volg One Day Trip op Facebook en Instagram

3 Thoughts on “Onze reis door Zuid Amerika • Week 18

  1. Wat mooi weer zeg! IK vind juist die wolken tussen de bergen echt prachtige effecten geven, heel bijzonder. Ik heb dat ook weleens gehad hier, ga je wandelen en is het alleen maar bewolkt. Maar soms is dat juist prachtig. Al wil je bij MP natuurlijk wel mooi weer hebben, je komt er immers een week later niet nog een keer haha

    • Linda on 28 maart 2016 at 18:55 said:

      Jaa, het zag er ook wel prachtig uit. Waren in het begin alleen een beetje bang dat het helemaal niet zou opklaren, dat zou een beetje jammer zijn. Want inderdaad, het ligt niet om de hoek 😉

  2. Pingback: Wist je dat… Peru | One Day Trip

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation