Vast in Bolivia (week 16)

Vast zitten op een plek waar je niet wil zitten. Niet zelf kunnen bepalen waar je heen gaat. Vast zitten in een stad, en geen kant op kunnen. Zo bizar en zo erg niet wat wij normaal vinden. Wij maakten het mee, in Bolivia.

En nee, we hebben uiteraard niet in de gevangenis gezeten, zo erg was het ook alweer niet. In dit geval heb ik het over roadblocks. Een fenomeen dat de normale gang van zaken is in Bolivia en wat zeer regelmatig gebeurd. Zo vertelde ik al eerder dat we ermee te maken hadden toen we de zoutvlakte van Uyuni wilden bezoeken. Toen hoefden we maar één dag te wachten (deze roadblock lag er in totaal vier dagen). Dit keer hebben we een hele week vastgezeten.

We waren alles behalve van plan de stad Cochabamba te bezoeken. We wilden hier enkel overnachten en de volgende dag weer verder rijden. Zin in de volgende bestemming reden we op maandag weg van het hotel, op weg naar La Paz. We waren al een paar kilometer de stad uit, toen we ineens een file inreden. Nee! Dat meen je niet? Is dat nou serieus een roadblock? Inderdaad. En volgens de locals die er stonden, zou het niet snel worden opgeheven. Pff, terug naar het hotel dan maar. Morgen zal het wel voorbij zijn, dachten we toen. Vol goede moed reden we de volgende dag wederom richting La Paz. Waar we bang voor waren, was helaas het geval: de roadblocks waren er nog steeds. Ik zal jullie de beschrijving van elke dag besparen, maar uiteindelijk hebben we een hele week in Cochabamda vastgezeten.

Nu denk je misschien: zo erg is het toch ook alweer niet? Jullie zitten in een stad, in Zuid Amerika, genoeg te zien en te doen. Maar echt, het is zo’n naar gevoel als je niet zelf kan bepalen waar je heen gaat. Dat je door iemand anders gedwonen wordt op een plek te blijven, waar je eigenlijk helemaal niet wil zijn. Voor ons is het iets onbegrijpelijks, in Bolivia lijkt het de normaalste zaak van de wereld te zijn. En tuurlijk, ik zal Bolivia niet vergelijken met Nederland, waar vrijheid iets vanzelfsprekend is en protesten hooguit bestaan uit met een paar borden voor het hoofdkantoor van een bedrijf staan, of een rij langzaamrijdende vrachtwagens op de snelweg. Maar even serieus. Het is toch ongelooflijk dat het is Bolivia gewoon wordt geaccepteerd (door de bevolking, politie, het leger, etc.) dat de hoofdwegen voor een hele week worden geblokkeerd, waardoor alles, maar dan ook alles stil komt te liggen? De mensen kunnen nergens heen, de supermarkten kunnen niet worden aangevuld, de benzine raakt op.

De reden van deze roadblock schijnt de moord op een vrachtwagenchauffeur door twee dronken soldaten te zijn geweest. Maar los van de veiligheid van vrachtwagenchauffeurs, protesteerden ze ook over andere zaken. Na een week is de roadblock tijdelijk opgeheven. De voornaamste reden? Carnaval. Is dit een grap? Nee, ik ben serieus. Ongelooflijk.

Na een week konden we dan eindelijk Cochabamba verlaten. Maar eerst tanken. ‘We mogen geen benzine verkopen aan buitenlanders.’ Sorry??!! Door die stomme blokkade was er natuurlijk niet genoeg benzine meer, waardoor alleen Bolivianen mochten tanken. Echt, we hadden het op dat moment zo ongelooflijk gehad met Bolivia. Uiteindelijk vonden we gelukkig een bezinepomp die ons wel benzine wilde verkopen, dus konden we eindelijk weg uit Cochabamba.

We waren natuurlijk niet de enigen die weg wilden, en dat was te merken. Eerst hebben we een week vastgezeten door de vrachtwagen chauffeurs, nu hebben we uren stapvoets gereden door de vrachtwagenchauffeurs. Dwars door de bergen. Twaalf uur hebben we er uiteindelijk over gedaan, waar je normaal gesproken rond de 6 uur over doet. Oh en waar we heen zijn gereden? Naar de grens met Peru. De roadblock was namelijk maar tijdelijk opgeheven en binnen een paar dagen wéér vastzitten was natuurlijk het laatste waar de behoefte aan hadden…

Heb jij dat weleens meegemaakt? Vastzitten op een plek waar je eigenlijk helemaal niet wil zijn?

 

Bron foto: travelbybike.nl

6 Thoughts on “Vast in Bolivia (week 16)

  1. Jeetje zeg wat naar! Kan me je gevoel helemaal voorstellen. Ik heb het nooit meegemaakt gelukkig, wel demonstraties oid waardoor er wegen zijn afgesloten. Zo heb ik afgelopen donderdag nog thuis gewerkt omdat de taxis staakten en allerlei wegen blokkeerden. En 10 uur rijden over 300 km is hier ook heel normaal. Maar een week ergens vastzitten… nee. Gelukkig zijn jullie weer ‘vrij’!

    • Linda on 20 maart 2016 at 17:03 said:

      Jaa,echt niet fijn en zo inbegrijpelijk voor ons.
      In Argentinië hebben we ook roadblocks meegemaakt, maar die duurden hooguit een paar uur. Hopen voor dat jou dat je het niet té vaak meemaakt!

  2. Zo bizar! Ik kende het fenomeen wel maar heb er gelukkig niet zelf mee te maken gehad. Kane wel voorstellen dat het naar voelt niet weg te kunnen… Fijn dat het na een week dan toch gelukt was! Maar een lange, lange week was het!

    • Linda on 22 maart 2016 at 17:01 said:

      Echt heel bizar hè? Het is echt een heel naar gevoel dat je gewoon vast wordt gehouden en niet zelf kan bepalen waar je heen gaat. We hebben echt enorm gebaald.

  3. Wat heftig en frustrerend! En ik zou ontploffen als ik ook nog eens niet mocht tanken. Jeetje!

    • Linda on 22 maart 2016 at 16:59 said:

      Jaa, echt hè? Wij werden ook echt gek. ‘Hoe bedoel je, je mag niet aan ons verkopen? We willen weg!’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Post Navigation